"ฉันมีความสุขในพระพรที่มีมาแต่ละวัน แต่พี่นะสิ กลับหวาดกลัวว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นจนไม่มีความสุขเลย ฉันว่านี่แหละโง่กว่า"    
     ในฤดูใบไม้ร่วง เป็นเวลาที่อากาศเริ่มหนาวเย็น ธรรมชาติรอบข้างกำลังมีแต่นกโรบิ้นหน้าอกสีแดงเท่านั้นที่ เกาะอยู่บนกิ่งฮอลลี่ และส่งเสียงร้องเพลงเจื้อยแจ้ว ทำให้เต่ายื่นหน้าออกมาจากกระดองอย่างสุดแสนจะรำคาญ “เฮ้อ อากาศหนาวออกอย่างนี้   อาหารก็เกือบจะไม่พอกินอยู่แล้ว ยังจะมาแกล้งร้องเพลงอยู่ได้” นกโรบิ้นตอบว่า “ฉันไม่ได้แกล้งร้องเพลงนะลุงเต่าแต่ฉันมีความสุขจริง ๆ ถึงอาหารจะมีน้อย ก็ยังพอมีไม่ใช่เหรอ” “เออน่า รอให้หนาวกว่านี้อีกหน่อยเถอะ  แล้วเจ้าจะรู้สึก”  เต่าสะบัดเสียงตอบ “ที่นี้หละเจ้าจะร้องเพลงไม่ออก เพราะ อาหารมีไม่พอ แล้วเจ้าก็จะต้องอดตาย”   “แหม ลุง ถ้าจะให้ฉันคิดว่าจะต้องอดตายโดยที่ยังไม่รู้แน่ ฉันขอคิดว่าฉันจะมีอาหารพอกิน แล้วฉันก็จะไม่อดตายดีกว่า”  ว่าแล้วเจ้าโรบิ้นน้อยก็บินจากไปพร้อมด้วยเสียงเพลงแห่งความสุข ทิ้งให้เต่าหงุดหงิดรำคาญใจอยู่แต่เพียงลำพัง 
          ในขณะนั้นหิมะตกแล้ว ในสวนมีน้ำค้างแข็งและลมเย็นเยือก นกโรบิ้นสังเกตว่า ไม่มีนกตัวไหนร้องเพลงอีกแล้วมันถามนักรุ่นพี่ตัวหนึ่ง และได้รับคำตอบว่า  “เจ้าโรบิ้น เจ้าน่ะช่างโง่จริง ๆ ที่มัวร้องเพลงอยู่ได้  ใคร ๆ เขามีแต่จะต้องทุกข์ร้อนทั้งนั้นแหละ  ว่าพรุ่งนี้จะเอาอะไรกินกัน”  โรบิ้นแย้งว่า  “ฉันมีความสุขในพระพรที่มีมาแต่ละวัน”   แต่พี่น่ะสิ กลับหวาดกลัวว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นจนไม่มีความสุขเลย  ฉันว่านี่แหละโง่กว่า...”   
           ในเวลาต่อมา กลางวันเริ่มสั้นลง ความหนาวเย็นรุนแรงยิ่งขึ้น นกอีกตัวหนึ่งปรับทุกข์กับโรบิ้นว่า  “ฉันคิดว่าฉันคงจะตายในฤดูนี้แน่  เพราะไม่มีอาหารกิน...อันที่จริง ฉันก็เกือบจะตายมาหลายครั้งแล้ว แต่บังเอิญมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นทุกครั้ง ทำให้ ฉันรอดตายมาได้” โรบิ้นกล่าวแย้งว่า   “ก็ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมพี่จึงไม่เชื่อล่ะว่าเหตุการณ์บังเอิญที่ไม่คาดฝัน ที่เกิดขึ้นกับพี่แล้ว จะเกิดขึ้นได้อีก จงเชื่อว่าจะมีสิ่งดีในแต่ละวัน และมีความสุขเถอะ  อย่ามีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวเลย”  เมื่อนกรุ่นพี่ได้รับกำลังใจมันจึงบินจากไปพร้อมด้วยเสียงเพลง  นกโรบิ้นหน้าอกแดงยังคงร้องเพลงต่อไป มันบินผ่านโพรงที่เต่าใช้จำศีล ในครั้งนี้เต่าไม่ได้อารมณ์เสียอย่างเคย  แต่กลับรู้สึกสดชื่นขึ้นที่เห็นสีสันของนกโรบิ้นหน้าอกแดง มันกำชับเจ้าโรบิ้นว่า “โรบิ้น ถ้าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ในฤดูใบไม้ผลิละก็ อย่าลืมบินมาร้องเพลงปลุกฉันด้วยนะ ”   แล้วเต่าก็ผลุบหายเข้าไปในโพรง หลังจากนั้น ลมได้กรรโชกอย่างแรง พัดใบไม้มาปิดปากโพรงนั้น

อากาศในยามค่ำคืนหนาวจับใจ เช้าวันรุ่งขึ้น พายุหิมะพัดกระหน่ำสวนจนกลายเป็นสีขาวโพลน อาหารขาดแคลนมากขึ้น นกโรบิ้นและนกอื่น ๆ พากันกระโดดกินลูกแบรี่ที่ยังหลงเหลืออยู่บ้าง แม้ว่าจะยังไม่อิ่มท้อง มันก็รู้สึกชื่นชมที่มีอาหารกิน มันจึงส่งเสียงร้องเพลงเจื้อยแจ้ว หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึก ขอบคุณ   ในเทศกาลคริสต์มาส ผู้คนตัดกิ่งฮอลลี่ไปประดับบ้านเพื่อเฉลิมฉลองวันประสูติของพระกุมารเยซู ลูกแบรี่ยังคงเหลือหล่นอยู่ตามพื้นบ้าง เจ้าโรบิ้นหน้าอกสีแดงยังคำจำคำพูดของนกรุ่นพี่ที่ว่าเหตุบังเอิญไม่คาดฝันอาจเกิดขึ้นได้บ่อย ๆ  ฉะนั้น แม้ว่ามันจะยังคงหิวโซ มันก็บินขึ้นไปเกาะบนกิ่งไม้หน้ากระท่อมและเริ่มร้องเพลงด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและขอบคุณ  
          ชายชราคนหนึ่งกำลังเดินกลับบ้าน เขารู้สึกหงอยเหงาเพราะไม่มีใครร่วมฉลองคริสต์มาสด้วย แต่ในทันใดนั้น เสียงเพลงไพเราะทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้น  “อา...เจ้าโรบิ้นหน้าอกสีแดงนั้นเอง เจ้ากำลังร้องเพลงให้ฉันฟังใช่ไม๊นี่” เขาลืมความทุกข์ของตัวเองจนหมดสิ้น และปราดเข้าไปในบ้าน หยิบอาหารออกมาเลี้ยงนก ทั้งเศษขนมปังถั่วและหมูเบคอน นกโรบิ้นกินจนอิ่มด้วยความเอร็ดอร่อย  หัวใจของมันพองโตด้วยความปิติยินดี เจ้าโรบิ้นยังคงร้องเพลงให้ชายชราฟังทุกวันจนตลอดฤดูหนาวนั้น และเขาก็เลี้ยงมันไว้เป็นเพื่อน      

ฤดูใบไม้ผลิย่างกรายมาอีกครั้ง เมื่อหิมะละลาย และดอกไม้เริ่มเบ่งบาน นักโรบิ้นจึงบินไปส่งเสียงร้องปลุกเจ้าเต่าให้ตื่นจากหลับ เต่าโผล่หน้าออกมาอย่างงัวเงีย และรู้สึกประหลาดใจ  “ฮือ  เจ้าโรบิ้น เจ้ายังมีชีวิตอยู่อีกหรือนี่”  “เจ้าโรบิ้นตอบด้วยน้ำเสียงสดใสว่า “ใช่แล้ว ลุงเต่า ฉันยังมีชีวิตอยู่  เพราะว่ามีสิ่งดี ๆ เกิดขึ้นในชีวิตของเราเสมอเลยหละ”  มันอดเสียมิได้ที่จะส่งเสียงร้องเพลงสรรเสริญและขอบคุณสวรรค์ ที่ให้สิ่งดีที่เกิดขึ้นอยู่เสมอและไม่เคยผิดพลาด  หัวใจดวงน้อยภายใต้หน้าอกสีแดงของมัน มีความกล้าหาญและยังคงเต็มไปด้วยคำขอบคุณอยู่เสมอ

    น้อง ๆ คะ ในคราวที่เรามีทุกข์ เราคงเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและท้อใจ  น้อง ๆ คะในทุกฤดูกาลของชีวิต พระเจ้าทรงเลี้ยงดูนกน้อยใหญ่ และไม่เคยทอดทิ้ง แน่นอนคะที่พระองค์จะทรงเลี้ยงดูเราด้วย เพราะพระคำของพระองค์บอกกับเราว่า แม้ฤดูกาลจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร แต่พระเจ้าก็ยังทรงพระชนม์อยู่ และพระองค์ทรงเป็นเสมือนเดิมเสมอไม่เคยเปลี่ยนแปลง ฉะนั้นให้เราเงยหน้าขึ้นสู่เบื้องบน และทูลขอต่อพระองค์ด้วยความเชื่อ นอกจากนี้ หากเราขอบพระคุณพระองค์ด้วยใจกตัญญูและเชื่อมั่นว่าพระองค์ทรงดีต่อเราเสมอแล้ว พระเจ้าผู้ทรงพระเมตตากรุณาจะไม่ทรงเอ็นดู และช่วยเหลือเราอย่างไรได้ พระองค์จะทรงตอบคำอธิฐานของเรา และช่วยเราอย่างแน่นอนคะ 

               "จงดูนกในอากาศ มันมิได้หว่าน มิได้เกี่ยว มิได้ส่ำสมไว้ในยุ้งฉาง  แต่พระบิดาของท่านทั้งหลายผู้สถิตในสวรรค์ทรงเลี้ยงนกไว้  ท่านทั้งหลายมิประเสริฐกว่านกหรือ มีใครในพวกท่านโดยความกระวนกระวายอาจต่อชีวิตให้ยาวออกไปอีกสักศอกหนึ่งได้หรือ...แต่ท่านทั้งหลายจงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้า และความชอบธรรมของพระองค์ก่อน แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มเติมสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ให้"
           น้อง ๆ คะ พระคริสต์ธรรมคัมภีร์ให้คำหนุนใจและความหวังแก่ชีวิตน้อง ๆ อย่างมาก  ถ้าน้องจะพิจารณาและท่องจำพระคริสต์ธรรมคัมภีร์เหล่านี้ ให้พระคำของพระเจ้าเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของน้อง  จะทำให้น้อง ๆ เข้มแข็ง และสามารถเผชิญปัญหาต่าง ๆ ได้อย่างมีชัย  “ข้าพเจ้าเงยหน้าดูภูเขา ความอุปถัมภ์ของพระเจ้ามาจากไหน ความอุปถัมภ์ของข้าพเจ้ามาจากพระเจ้า ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก” “จงขอบพระคุณในทุกกรณี เพราะนี่แหละเป็นน้ำพระทัย ของพระเจ้า ซึ่งปรากฏอยู่ในพระคริสต์เพื่อท่านทั้งหลาย” “สิ่งที่ตาไม่เห็นหูไม่ได้ยิน และสิ่งที่มนุษย์คิดไม่ถึง คือสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงจัดเตรียมไว้สำหรับคนที่รักพระองค์” “เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลก จนได้ทรงประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ (คือพระเยซูคริสต์) เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์”  พระเยซูตรัสว่า “เราได้มาเพื่อเขาทั้งหลายจะได้ชีวิต และจะได้อย่างครบบริบูรณ์”พระเยซูตรัสว่า “จงขอแล้วจะได้ จงหาแล้วจะพบ จงเคาะแล้วจะเปิดให้แก่ท่าน เพราะว่าทุกคนที่ขอก็ได้ ทุกคนที่แสวงหาก็พบ ทุกคนที่เคาะก็จะเปิดให้เขา ในพวกท่านมีใครบ้างที่จะเอาก้อนหินให้บุตรเมื่อเขาขอขนมปัง หรือให้งูเมื่อบุตรขอปลา เหตุฉะนั้น ถ้าท่านทั้งหลายเองผู้เป็นคนบาป ยังรู้จักให้ของดีแก่บุตรของตน ยิ่งกว่านั้นสักเท่าใดพระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์จะประทานของดีแก่ผู้ที่ขอต่อพระองค์”  .....